The “Allah” Dilemma: A Linguist’s View

(Image credit)

While “Allah” issue in Malaysia (warning: Wiki link) has raised more than just eyebrows, I have stated in a previous post that while the usage is seemingly allowed according to Islamic canonical sources, bearing specificity to the Arabic language, those who are against it would assert that the contextualization of language (specifically Malaysian vis-a-vis Indonesian) would render that argument invalid.

Further readings I came across also inferred to the relatively contemporaneous usage of the word Allah by Christians in Malaysia. Previously, the word tuhan has been used as the translation for god. So why the recent recourse for the right over Allah?

Being frank, I must say that the jury is out until these speculations are cleared.

Adding to that, here’s NUS  linguistics lecturer Jyh Wee Sew’s enlightening article in the Malay daily recently (19 Jan), elucidating the exclusivity of religious terms.

‘Adakah satu perspektif transformatif diperlukan untuk menghadapi masalah perpaduan?’

Memang tidak wajar untuk menyamakan isu kemelut linguistik nama khas dengan sejarah yang berlaku 40 tahun lalu. Masalah dasar pada empat dekad lalu ialah kemiskinan atau lebih diakuri sebagai masalah ekonomi.

Masalah pada hari ini sebenarnya isu antiglobalis yang cuba disandung pada media cetak yang dianggap sebagai cabaran kepada agama Islam.

Terdapat banyak perkara yang perlu difikirkan dalam kemelut yang melanda keheningan masyarakat majmuk di Malaysia. Isu yang paling asas bukanlah isu perpaduan tetapi isu keharmonian.

Perpaduan antara kaum tidak akan mencapai konsep kawah lebur (melting pot), malahan ia tidak perlu menjadi begitu.

Kaum masing-masing telah pun sedia maklum dengan identiti sendiri seperti cara beramal ibadat, sistem bahasa, budaya makan, kepercayaan adat resam masing-masing.

Keunikan masyarakat majmuk yang begitu baik perlu dikekalkan dengan mantap. Setiap kaum harus bebas tetapi dengan peka menjalani kehidupan menurut tabii yang diwarisi.

Yang penting ialah keharmonian antara kaum dipelihara menerusi cara hidup yang bertatasusila.

Dengan mengakuri keistimewaan nama Tuhan agama sesuatu kaum yang lain tanpa menyamakannya secara globalis, keharmonian akan terpupuk.

Isu mutakhir yang menggugat keharmonian masyarakat majmuk berpunca daripada isu bahasa.

Keinginan menggunakan nama Tuhan secara merentas agama ternyata satu usaha yang tidak wajar kerana agama tidak lut globalisasi.

Reaksi dan suara daripada penganutnya bahawa keistimewaan nama keagamaan dipelihara sudah jelas dan ia harus dihormati serta dituruti oleh institusi perundangan serta sosial.

Konsep arbitrari bahasa iaitu rujukan bahasa bersifat wewenang ternyata tidak berlaku akibat peristiwa pembakaran gereja di Malaysia.

Konsep wewenang bahasa ini disalahtafsirkan daripada buku Ferdinand de Saussure yang disusun oleh pelajarnya selepas kematian beliau. Pembetulan masalah bacaan linguistik struktural ini boleh dibaca dalam buku From Interaction to Symbol oleh Piotr Sadowski (John Benjamins, 2009) yang antara lain diterangkan bahawa lambang bahasa merupakan hasil evolusi rujukan yang bertimbunan sejak zaman lampau.

Dengan ini lambang bahasa tidak mungkin bersifat wewenang tetapi merupakan himpunan makna yang mantap. Rujukan nama Tuhan dan rujukan nama khas yang lain sudah tidak mungkin disamakan dengan rujukan baru sesuka hati.

Faktor emosi tidak boleh diabai secara struktural. Sebagai contoh lain, usaha menghalalkan makanan Cina bernama Bak Kut Teh iaitu masakan sup tulang rusuk babi. Walaupun digantikan dengan daging ayam dan lembu, ia tetap dibantah oleh masyarakat Melayu kerana nama tersebut tidak halal didengar. Inilah yang dimaksudkan sebagai evolusi rujukan yang bersifat rujukan langsung atau isomorfik. Sebenarnya banyak rujukan isomorfik yang tersirat dan tersurat pada nama.

Bagi menjawab persoalan awal, perspektif yang transformatif tidak semesti pandangan yang bersifat radikal atau baru. Satu pemikiran yang mapan dapat dimanfaatkan daripada peribahasa Melayu ‘buat baik berpada-pada, buat jahat jangan sekali’.

Bagi perancang awam, pegangan wajib ialah tentukan nama hendaklah berpada-pada agar istilah agama kekal abadi. Jika pihak berkuasa lebih peka dengan sentimen ini, kemungkinan besar kerugian harta benda dan hakisan nama baik sebuah negara yang memang terkenal dengan keharmonian kaum tidak akan berlaku.

(Source)

؏

Advertisements

2 thoughts on “The “Allah” Dilemma: A Linguist’s View

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s